CollegeHoops.pl: Od zakończenia rozgrywek minęło trochę czasu. Jakbyś ocenił swój trzeci sezon w NCAA, a jednocześnie pierwszy w Idaho State?

Jakub Kuśmieruk: Pierwszy sezon w Idaho State w pewnym sensie mogę zaliczyć do udanego. W związku ze zmiana szkoły musiałem odczekać rok, a to długo, więc dobrze było się znowu pokazać na parkiecie. Udało mi się też wzmocnić moją posturę i nabrać doświadczenia w grze.

Początek sezonu miałeś bardzo udany, ale później pojawiły się kontuzje i w rezultacie opuściłeś 10 spotkań. Mógłbyś wyjaśnić z jakimi urazami się zmagałeś i jak wpłynęły one na dalszą część sezonu?

W środku sezonu miałem kontuzje prawego ramienia. Było mi trudno się z niego wyrwać dlatego tez musiałem opuścić wiele spotkań.

Trzeba przyznać, że nie masz szczęścia do trenerów i praktycznie co sezon musisz współpracować z innym coachem.

Masz racje. Poznałem wielu trenerów. W Stanach żartuje, że pewnie jestem rekordzista w liczbie trenerów w karierze NCAA.

Czy jesteś zadowolony ze zmiany drużyny i czy mógłbyś też przybliżyć kulisy takiej decyzji?

Jedną z głównych przyczyn zmiany drużyny była zmiana otoczenia. Floryda to bardziej wakacyjny stan i trudno mi się było skoncentrować na koszu. Tutaj w Idaho niema tylu rozrywek, więc mam dużo czasu żeby poświęcać się treningom i nauce.

Jak bardzo koszykarsko rozwinąłeś się od momentu przyjazdu do USA?

Od przyjazdu do Stanów moja gra zmieniła się diametralnie. Można powiedzieć, że z roku na rok się rozwijam i jestem na dobrej drodze by grać w koszykówkę profesjonalnie.

Mógłbyś powiedzieć jeszcze nad jakimi elementami gry zamierzasz pracować w lato?

W te wakacje będę pracował nad motoryką i będę chciał spędzać jak najwięcej czasu grając gierki 5 na 5, żeby wypracować kilka „go to moves”, które będę mógł później wykorzystywać w moim ostatnim sezonie.

Akcja Oleka:

Głosowanie trwa do niedzieli do północy czasu ET. To już ostatnia prosta. Jeśli ktoś jeszcze tego nie zrobił zachęcam do głosowania.

Pomóżmy Olkowi wygrać konkurs!

Reakcja przyszłych kolegów z drużyny również była bardzo pozytywna:

Podobnie jak znajomych z boiska:

Nie zabrakło także informacji na największych zagranicznych serwisach:

Mike DeCourcy ze Sporting News pisze:

He is lefthanded and has learned to play the European style of game, meaning he can step away from the basket to shoot jumpshots, but he is considered to have some post-up ability.

Jeff Eisenberg z Yahoo!:

At a time when elite recruits make their college choice at news conferences with a row of hats in front of them and their family at their side, one of the top available prospects in the Class of 2012 chose a school with considerably less fanfare.

Przemek Karnowski, a 7-foot Polish center unknown to all but the most diehard fans, said on Twitter on Wednesday morning that he will attend Gonzaga in the fall.

Karnowski’s subdued announcement didn’t draw the attention those of Nerlens Noel, Shabazz Muhammad or Tony Parker did last month, but the few who have seen him play insist he’ll make a considerable impact as soon as next season at Gonzaga.

Daniel Martin z NBC Sports:

First it was Nerlens Noel, then it was Tony Parker. We’ll still waiting on the decision of Anthony Bennett, but the least known player of all the above has made his commitment.

Przemek Karnowski of Poland tweeted this afternoon that he will be playing for Mark Few at Gonzaga.

According to SBNation, Karnowski was drawing interest from California, Marquette, Kansas, and Duke before committing to the Bulldogs.

The Twitterverse has been abuzz since he tweeted his decision, with praise coming from scouts and writers alike.

Nie pozostaje nam nic innego, jak życzyć Przemkowi powodzenia!

Kilka dni temu na łamach serwisu 2takty.com zastanawiałem się, która uczelnia będzie dla Polaka lepsza. Nie udało mi się jednoznacznie stwierdzić, w którym miejscu Przemek będzie pasował lepiej, a jedynie doszedłem do wniosku, że oba miejsca mają swoje wady i zalety.

W tej chwili nie ma co już tego roztrząsać, a po prostu trzeba za Karnowskiego trzymać kciuki. O minuty łatwo na pewno mu nie będzie, bo pod koszem w Gonzaga są przecież Elias Harris, Kelly Olynyk i Sam Dower, z którym Polak będzie walczył o minuty. Rywalizacja spora, ale na pewno wpłynie to pozytywnie na jego rozwój.

Co ważniejsze wszystko wskazuje też na to, że w przedsezonowych rankingach Gonzaga Bulldogs znajdzie się w Top 25 drużyn w kraju. Na poziom rywalizacji także nie będzie można narzekać.

W ostatnich dniach zaś coraz częściej przewijają się informacje o kolejnych zmianach, a wśród nich najgłośniej wspomina się o Butler. Dziesięciokrotny zwycięzca konferencji, po 35 latach spędzonych w Horizon League od sezonu 2013-14 ma się przenieść do Atlantic 10, tym samym zastępując Temple odchodzące do Big East. W takim wypadku w konferencji pozostało by 14 ekip, ale pojawiają się też plotki, że może dojść do powiększenia. Najczęściej wymienia się tu o VCU i George Mason z CAA.

Konferencja C-USA od sezonu 2013-14 będzie miała 6 nowych członków, którzy będą mieli zapełnić lukę po Houston, SMU, UCF i Memphis (przechodzą do Big East). Nowe uczelnie to Florida International (Sun Belt), Louisiana Tech (WAC), North Texas (Sun Belt), Texas San Antonio (WAC), Charlotte (Atlantic 10) i Old Dominion (CAA). W rezultacie w konferencji od 2013 roku będzie 14 drużyn, które zostaną podzielone na dwie dywizje. Przy okazji nawiązała się też współpraca pomiędzy konferencjami C-USA i Mountain West, które początkowo miały się połączyć. W rezultacie wszystkie szczegóły będą omawiali razem, takie jak terminarz, kontrakty telewizyjne itp.

Dość niespodziewanie w najgorszej sytuacji znalazła się konferencja WAC. Już od najbliższego sezonu w konferencji zabraknie Fresno State, Nevada i Hawai’i. Od 2013 roku do Mountain West mają przenieść się także uczelnie Utah State i San Jose State, a do C-USA Louisiana Tech. W ich miejsce miały dołączyć kilka innych szkół, ale UT-San Antonio ostatecznie wybrało C-USA, a Texas State i UT-Arlington zamiast do WAC od 2013 przenoszą się do Sun Belt. Oznacza to, że w 2013 roku w konferencji będzie tylko pięć uczelni – Idaho, New Mexico State, Boise State, Denver i Seattle, z czego tylko dwie pierwsze posiadają drużynę footballową. Jak wiadomo taka konferencja nie ma prawa bytu, więc i przyszłość WAC stoi pod dużym znakiem zapytania.

Niezależnie od wszystkiego, szykujcie się na kolejne zmiany w konferencjach. To się nigdy nie skończy.

Można by powiedzieć, że wraca po dwuletniej emeryturze, która nie trwała zbyt długo, bo Larry Brown tak bardzo kocha ten sport. Wkrótce skończy 72 lata i z wielu opcji wybrał ofertę SMU. Brown tak bardzo tęsknił za trenowaniem i przebywaniem na co dzień w hali, wśród młodych graczy, że miejsce zatrudnienia nie odgrywało aż takiego znaczenia. Bycie coachem to dla niego wszystko, a że przy okazji wciągu swojej kariery zarobił już tyle pieniędzy, to kwestie finansowe również nie były istotne.

Zapewne część z Was o tej uczelni usłyszała pierwszy raz i taki też był zamiar władz zatrudniających Browna. Prawie przez tydzień był to jeden z głównych newsów przewijających się w świecie koszykówki uniwersyteckiej, a na uczelni, w której głównym sportem jest football, przez krótki czas to koszykówka była na pierwszym planie. Sukces tym większy, że już za dwa lata drużyna Southern Methodist przenosi się do konferencji Big East i już teraz czynione są w tym kierunku pierwsze kroki.

Nowy trener Mustangs ma właśnie przygotować drużynę i cały sztab szkoleniowe na tą zmianę. Choć sam w konferencji prasowej podkreślał, że nie przyszedł tu na rok, dwa czy cztery, a dłużej, to jednak ze względu na wiek trzeba te słowa odbierać z dystansem.

Larry Brown jest świetnym trenerem z ogromnym doświadczeniem i to nie podlega wątpliwości. Prawdopodobnie drużyna SMU lepszego (krótkoterminowego) kandydata znaleźć nie mogła, ale trzeba wziąć pod uwagę, że od 1988 roku koszykówka uniwersytecka bardzo się zmieniła. Oczekiwanie od niego cudów jest bez sensu. Rozgrywki 2011-12 zespół SMU zakończył z bilansem 13-19 na przedostatnim miejscu w konferencji C-USA. Co gorsza z drużyny odchodzi trzech ważnych graczy rotacji, w tym najlepszy zawodnik Robert Nyakundi. Tak naprawdę niewiadomą jest ile coach Brown będzie w stanie wycisnąć z tych chłopaków, ale za wiele spodziewać się nie można. A już na pewno nie w pierwszym sezonie, w którym wszyscy będą uczyli się jego systemu.

Korzyści z zatrudnienia Browna będą widoczne jednak podczas rekrutacji. Już samo przejście do Big East jest tu bardzo pomocne, a dodatkowo treningi pod okiem legendarnego trenera na pewno wpłyną na niejednego rekruta. Zresztą wystarczyć spojrzeć na przykład FIU po zatrudnieniu Isiaha Thomasa. Mimo słabych wyników zespołu oraz ogólnie mało zachęcających warunków udało się sprowadzić nawet gracza z czołowej setki w kraju.

O ile zatrudnienie Larry’ego Browna trzeba oceniać bardzo pozytywnie, to oczekiwanie, że zbawi SMU jest po prostu nierealne.

Dla przypomnienia efektowna akcja Olka:

Głosy można oddawać do niedzieli, a wystarczy jedynie wejść do odpowiedniego postu na stronie hoopsmanifesto.com.

Głosujmy!

Słowem wstępu warto dodać, że młodzi zawodnicy już od kilku lat swoje decyzje ogłaszają na konferencjach prasowych czy na antenie ESPNU. To nie jest nic nowego, a w ostatnim czasie wręcz norma w przypadku tych czołowych graczy. Można by dodać, że wybrani zawodnicy ze szkół średnich mieli swoje „The Decision” dużo przed tym zanim LeBron James wpadł na ten pomysł. W zależności jednak od gracza oraz w pewnym sensie miejsca w rankingu wyglądały one różnie. Jedni ogłaszali swój wybór przy okazji meczów typu Jordan Brand Classic, inni zwoływali konferencje prasowe w swoich szkołach średnich, kolejni byli zapraszani do studia ESPNU, następni informowali za pomocą Twittera, a niewielu robiło to w domowym zaciszu kontaktując się tylko z zainteresowanymi strony. Sposobów było znacznie więcej i tak naprawdę do wczoraj myślałem, że już nic mnie nie zdziwi.

Tony Parker pokazał mi jak bardzo się myliłem.

Konferencja prasowa została zorganizowana w Miller Grove High School i była zaplanowana na godzinę 16:00. Nie rozpoczęła się jednak punktualnie, a z kilkunastominutowym opóźnieniem. Przyczyn nie znamy, ale nie wykluczone, że powodem była przeciągająca się konferencja Virginia Tech, na której ogłoszono zwolnienie ze stanowiska trenera Setha Greenberga. Możliwe, że Parker w chwili ogłaszania swojej decyzji chciał być w centrum uwagi, tym bardziej, że transmisje można było znaleźć w internecie. Choć nie wykluczony, że był to zwykły zbieg okoliczności.

W końcu jednak sam zainteresowany przyszedł i przyniósł ze sobą cztery czapki z logami Duke, Georgia, Ohio State oraz UCLA. W między czasie na specjalnie przygotowanym ekranie wyświetlane były highlighty z jego udziałem. Wkrótce dołączyli do niego rodzice, trener oraz kilka innych osób i zaczęło się całe przedstawienie.

Zwykle zawodnik w takie sytuacji, krótko przemawia dziękując bliskim, a następnie przechodzi do konkretów. Czasem odpowie jeszcze na kilka pytań i konferencja w sumie trwa 10-15 minut. Parkerowi widać się tak nie spieszyło i zanim zabrał głos pozwolił powiedzieć kilka słów wszystkim zebranym. Zaczęło się od trenera, rodziców, żony, a nawet pastora, by później przejść przez wszystkich zawodników z jego drużyny oraz inne osoby z nim związane. W sumie przemawiało kilkanaście osób. To jednak nie był koniec atrakcji, bo na dużym ekranie pokazany został filmik z Tony’m Parkerem w roli głównej pokazującym jego życie od najmłodszych lat aż do dziś.

Od planowanej godziny 16, do czasu kiedy Parker w końcu ogłosił swój wybór minęło ponad 50 minut. W końcu jednak przyszła ta najbardziej wyczekiwana pora i wyglądała ona następująco:

Bardziej zainteresowani na YouTube’ie mogą zobaczyć całość, a wystarczy wejść pod ten link. Ostrzegam, tylko dla ludzi o ogromnej cierpliwości.

Dlaczego o tym pisze? Bo powoli wkraczamy w czasy, kiedy większość konferencji prasowych może wyglądać podobnie, a przecież są to dopiero dzieciaki ze szkół średnich, którzy tak naprawdę nic jeszcze nie pokazali. Skoro 17-18 letni zawodnik już teraz jest w stanie zorganizować takie przedstawienie, to co dopiero będzie, jak zdecyduje się na wcześniejsze zgłoszenie do Draftu?

Tony Parker będzie musiał okazać się naprawdę bardzo dobrym graczem. W przeciwnym wypadku ta konferencja będzie mu wypominana przez wiele lat.

Z pozoru przepis wydaje się prosty i zawodnik zmieniający uczelnie musi odczekać rok zanim będzie mógł występować w nowej drużynie. To tylko podstawowa reguła, a oprócz niej istniej kilka mniejszych regulacji. Wśród nich przepis pozwalający obecnej uczelni zablokować możliwość przejścia do nieograniczonej liczby innych szkół (drużyn). W praktyce jednak nikt technicznie nie może zabronić uczęszczania na uczelnie jaką chce, ale jeśli zawodnik wybierze nowe miejsce, które znalazło się na liście „zabronionych” przez pierwszy rok za naukę będzie musiał płacić z własnej kieszeni.

Kto więc tym razem stał się tym „wielkim” poszkodowanym?

Jarrod Uthoff z Wisconsin.

Skrzydłowy Badgers do drużyny dołączył przed sezonem 2011-12 i całe rozgrywki przesiedział na ławce rezerwowych. Skorzystał nawet z opcji „redshirt”, żeby nie stracić roku gry. Teraz postanowił zmienić zespół, bo jak sam przyznał system gry jego obecnej drużyny nie do końca mu odpowiada. Poprosił więc władze uczelnie o pozwolenie, które otrzymał pod jednym warunkiem. Nie może wybrać żadnej uczelnie z konferencji Big Ten i ACC plus Iowa State, Florida i Marquette. Jak łatwo policzyć trener Bo Ryan zabronił swojemu zawodnikowi, który w ostatnim sezonie nie rozegrał ani minuty, dołączenia do aż 26 uczelni.

Już sam fakt, że trener lub inna osoba z działu sportowego może mieć jakikolwiek wpływ na wybór nowej uczelni budzi sporo kontrowersji. Jednak do tej pory ograniczenia dotyczyły tylko kilku drużyn, najczęściej z tej samej konferencji. Tym razem Bo Ryan przeszedł wszystkich swoich poprzedników, a szczególnie dodanie całej konferencji ACC, po tym jak Virginia wykazała zainteresowanie Uthoffem jest po prostu bezsensowne i działające na niekorzyść gracza.

Coach Ryan w wywiadzie powiedział, że nie robi nic złego, bo pozwalają mu na to przepisy, a inni trenerzy robią podobnie. I choć z jednej strony ma racje, to z drugiej żaden coach, który dba o dobro swoich zawodników nie powinien tak postępować. Jacy zawodnicy będą chcieli teraz przyjść do Wisconsin, widząc co spotyka Uthoffa?

Początkowo na liście drużyn Jarroda były Iowa, Indiana, Iowa State, Marquette i Virginia. Teraz wybór będzie musiał ograniczyć do Creighton lub Northern Iowa zważywszy na fakt, że chce dołączyć do drużyny blisko swojego domu w Stanie Iowa.

Naturalnie to nie jedyny taki przypadek i dużo mówi się też o Jordanie Clarksonie. Najlepszy zawodnik Tulsa postanowił zmienić uczelnie przed tym zanim stanowisko pierwszego trenera objął pracujący do tej pory w Kansas Danny Manning. Pozwolenia nie otrzymał dopóki nie porozmawia z nowym trenerem. Spotkanie nic tu nie zmieniło, a sam zawodnik przekazał listę uczelnie, którymi jest zainteresowany. Zgodę otrzymał tylko na grę w Colorado, Vanderbilt lub TCU.

Tym razem to jednak nie nowy trener, a dyrektor sportowy jest odpowiedzialny za całe zamieszanie, choć nie wykluczone, że coach Manning również miał w tym swój udział. W końcu strata zawodnika notującego przeciętnie ponad 16 punktów, 4 zbiórki i 2 asysty nie jest łatwa do przełknięcia.

Warto by się zastanowić, czy trenerzy i inne osoby z działów sportowym czasem nie zapominają, o co chodzi w NCAA. W końcu to dobro graczy powinno być zawsze na pierwszym miejscu i już sama roczna pauza jest wystarczającą karą dla nich. Dopóki jednak nie zmienią się przepisy ciężko winić tylko trenerów.

Polak ma już za sobą wygraną pierwszą rundę, a teraz w ćwierćfinale rywalizuje z Michaelem Kiddem-Gilchristem z Kentucky i jak to zwykle bywa potrzebuje Waszych głosów. Wystarczy wejść na stronę hoopsmanifesto.com i na dole wpisu oddać głos na swojego faworyta. Głosowanie kończy się w niedziele.

Pomóżmy Olkowi!